Koleżanka przysięga na poranne planowanie o piątej trzydzieści. Znajomy z pracy prowadzi kalendarz rozpisany co do kwadransa. Autorka bestsellera każe wizualizować cele. Próby wdrożenia każdej z tych metod kończą się tak samo: tydzień entuzjazmu, zjazd, wniosek "coś ze mną nie tak". Wniosek błędny - bo metody nie są uniwersalne. Są uszyte na czyjąś psychikę. Pytanie tylko, czy na Twoją.
To praktyczne zastosowanie typologii Junga, o którym poradniki milczą: system organizacji musi pasować do typu psychicznego jak but do stopy. Ekstrawertyczna percepcyjka i introwertyczna intuitywna potrzebują nie tyle różnych ilości porządku, ile porządku zbudowanego z innych materiałów - i but wciskany na siłę nie świadczy o wadliwej stopie.
Cztery dopasowania
- Percepcja (konkret, szczegół): lubi listy odhaczalne, widoczne postępy, fizyczne narzędzia. Zabija ją mglistość - "wizja tygodnia" nic jej nie mówi, tabelka mówi wszystko.
- Intuicja (możliwości, całość): potrzebuje planowania od obrazu ogólnego do szczegółu; sztywna siatka godzinowa ją dusi. Działa u niej tydzień z motywami dni i luźne bloki - klatka co kwadrans umiera w trzy dni.
- Myślenie (logika): przyjmie system, którego zasady rozumie i może zoptymalizować; odrzuci rytuały "bo tak trzeba". Dać mu regułę i powód - będzie jej bronić.
- Uczucie (wartości, ludzie): system chwyta, gdy jest połączony z tym, co ważne - "planuję, żeby mieć czas dla bliskich" działa; "planuję dla efektywności" brzmi jak obcy język.
Do tego oś energii: introwersja potrzebuje w planie buforów ciszy i planowania w samotności; ekstrawersja - rozliczalności na głos, wspólnych rytuałów, ludzi wpisanych w system. Stąd praktyczny wniosek numer jeden: zanim porzuci się kolejną metodę jako "nie dla mnie", warto sprawdzić, czy padła metoda - czy tylko jej dopasowanie.
Jest i wniosek numer dwa, głębszy. W duchu Carla Gustava Junga: uporczywe wdrażanie systemów sprzecznych z własnym typem bywa objawem starszego wzorca - niewiary, że własny sposób funkcjonowania jest prawomocny. "Skoro u niej działa, a u mnie nie, to ja jestem wybrakowana" - to zdanie rzadko dotyczy planowania; częściej powtarza starą lekcję, że trzeba być kimś innym, żeby być w porządku. Dlatego znalezienie systemu skrojonego pod własny typ daje efekt większy niż porządek w kalendarzu: jest małym aktem uznania własnej konstrukcji. A psychika, której konstrukcję wreszcie uznano, przestaje sabotować porządek - bo ten porządek pierwszy raz nie jest przeciw niej.
Nie ma ludzi niezdolnych do porządku. Są ludzie latami wciskani w cudzy rozmiar.W duchu Carla Gustava Junga
Sekcja zwłok ostatniej metody
Przypomnieć sobie ostatni porzucony system i zadać mu trzy pytania: co dokładnie w nim uwierało - mglistość, sztywność, brak sensu czy brak ludzi? Odpowiedź wskazuje typ - a typ wskazuje, z czego budować następny system. Tym razem po swojemu.
Bezpłatny fragment
Sprawdź, które ogniwo puszcza u Ciebie
Krótki test na cztery obszary: system, głowa, planowanie, granice. Wynik i pierwszy krok od razu, za darmo.
Rozwiąż quiz